آب زنید راه رااااا...

چنان آبی زدند راه را که از شمال کشور تا جنوب سیل راه افتاد متاسفانه...

آدم دلش خون میشه وقتی این چیزا رو میبینه...

اون موقع که بالا میرفتیم پایین میومدیم از مسئولین مپرسیدیم پس این مجوزای جور و ناجور رو کی صادر میکنه....؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و جز نیشخند جوابی نمیگرفتیم...

تو این وضعیت نمیدونستیم خدا رو شکر کنیم به خاطر نعمتش... یا ...

بخاطر بی لیاقتیه آدمایی که گردش روزگار کردشون رِئیس...

خدایا آخر و عاقبت همرو ختم بخیر کن...

شده بعضی وقتا یه تصمیمی بگیری و هزارتا اما و اگر بیاد جلو چشمت؟ آدمیزاده دیگه...فکر هزار جا و هزار روز آیندش رو میکنه... تا یه تصمیمی بگیره... اینجوریاست که همه استیو اینا نمیشن دیگه...حالا فکر کن تو

نوشتنم نمیاد

به نظرتون چراااااااااا؟!

وقتی فرستاده بودنم گزینش برای کار... (بماند که کلا اعتقادی بود تا کار )فرد محترمی که ازم گوزینش میکرد گفت:خبببببببببب از تجارتت برام بگو...من تجارت پرسش کننده با تعجب گفتم کدوم تجارت؟ (ذهنم رفته پیش

گاهی وقتا تجربه ها هرچند دیر اما دلنشینن...از اون تجربه های دلنشین و به یادماندنی سفر با یه دوسته...یه سفر دونفرهسفری که کلی تجربه برات به همراه دارهو تا مدتها ذهنت رو درگیر میکنه که آرزو میکنی ای کاش

تو چشم بهم زدنی تیر رو از دست دادم و نتونستم تو تیرماه مطلب جدیدی داشته باشم... به همین راحتی و سرعت روزهای زندگی رو از دست میدیدم و بعدش...بعدش یه بار سنگین میمونه که رو دوش میکشیم و مدام با خودمون م

دیدی...

حتی نوشتن هم دل و دماغ میخواهد...

نداشته باشی حتی حرف زدنت هم نمی آید چه رسد به نوشتن...

نوشتن هم هنر است...

بد تخلیه میکند دل بی صاحب را

همچین کیفورت میکند حال چه از شادی چه از غم...

اما دل و دماغش مهم است...

نباشد سراپا آتشی... مثل مار به دور خود میپیچی و باز میشوی اما به قاعده نیستی...

...

این روزها نیز بگذرد

...

یه روزایی تو زندگیت خیلی مهم میشنیه جورایی تاریخش تو ذهنت میمونه چون مسیر زندگیت رو عوض کرده...روزی که میری مدرسه، دانشگاه قبول میشی، باکسی آشنا میشی، زمین میخوری، انتخاب میکنی، میذاری میری، ازدواج می